İMAM ALİ’NİN HAYATI
Bu yazı kez okundu.
23 Ocak 2014 15:31 tarihinde eklendi

Hz. Emir-ül Mü’minin Ali (a.s), Haşimoğulları kabilesinin büyüğü, Hz. Peygamber-i Ekrem’in-(sav)- amcası Ebu Talib’in oğludur. Ebu Talib, Peygamber efendimizi(sav) çocukluk döneminden itibaren kendi evinde büyütüp himayesi altına almış, Hazret’in peygamberliğe seçilmesinden sonra da hayatta bulunduğu sürece o ilahi nuru, kafirlere, özellikle de Kureyş kafirlerine karşı korumuş, bu uğurda hiçbir fedakarlıktan geri durmamıştır.
Hz. Ali(a.s), bi’setten on yıl önce dünyaya gelmiştir. Altı yaşında iken de Peygamber’in(sav) isteği üzerine, Mekke ve yöresinde meydana gelen kuraklık nedeniyle maddi sıkıntıya giren babasının yanından ayrılarak, Peygamber’in evinde yaşamaya başlamış, böylece bizzat o hazretin eğitimi altına girmiştir. [1]
Bu arada Peygamber-i Ekrem(sav), gelenek haline getirdiği Hira dağındaki yıllık ibadeti esnasında ilk vahiy inerek peygamberliğe seçildikten sonra eve dönüp olayı anlattığında, o hazrete ilk iman getiren kişi Hz. Ali (a.s) olmuştur. [2]
Yine İnzar ayeti ismiyle meşhur olan “En yakın aşiretini uyar” [3] ayet-i kerimesi nazil olarak Peygamber-i Ekrem(sav) yakın akrabalarını uyarmakla görevlendirildiğinde, Hz. Resul(sav) akrabalarını toplayarak onlara: “Sizlerden kim, benim bu görevimde bana yardım etmeye hazır ise o, benim kardeşim, vasim ve aranızda halifemdir.” buyurduğunda, onların arasından yalnızca Hz. Ali (a.s) ayağa kalkarak imanını ibraz etmiş, buna müteakip Peygamber-i Ekrem(sav) de mübarek elini Hz. Ali’nin omuzuna koyarak: “Bu benim kardeşim, vasim ve sizin aranızdaki halifemdir; onu dinleyin, ona itaat edin” buyurarak o Hazret’in iman etmesini kabul etmiş ve İslam dininin ilk başından itibaren kendinden sonra Hz. Ali’nin geldiğini vurgulamıştır. Ali (a.s), Peygamber-i Ekrem’in(sav) hicretine kadar devamlı onunla birlikte olmuş, düşmanlarına karşı onu savunmuş, kafirlerin Allah Resulü’nü katletme kararı aldıkları hicret gecesi de Ali (a.s), canını feda etmek pahasına, Peygamber efendimizin yatağında yatmış ve Resul-ü Ekrem(sav) bu sayede gizlice evden ayrılarak emniyet içerisinde Medine’ye doğru yola koyulabilmiştir.[5] Hz. Resulullah’ın emniyete kavuşmasından sonra da o Hazret’in vasiyeti üzerine, Peygamber-i Ekrem’in nezdinde emanet olan halkın emanetlerini sahiplerine iade ederek annesini, Resul-ü Ekrem’in(sav) sevgili kızı Fatıma-i Zehra’yı başka iki kadınla birlikte alıp Medine’ye doğru hareket etmiştir.[6]

Medine’de devamlı Resulullah’la(sav) birlikteydi. Peygamber-i Ekrem(sav) hiçbir zaman gizlide ve açıkta onu kendisinden ayırmadı. Biricik sevgili kızı Hz. Fatıma’yı(sa.) zevce olarak ona münasip gördü. Müslümanlar arasında kardeşlik akdi okuttuğunda, Ali’yi (a.s) kendisine kardeşliğe layık gördü.[7]
Hz. Ali (a.s) Hz.Peygamberin(sav) katıldığı tüm savaşlarda hazır bulundu. Bir tek Tebuk savaşına katılmadı. O da Peygamberin(sav) emri ile Medine’de Hz.Peygamberin(sav) yerinde kaldığı içindi. İşte o zaman, yine Hz. Ali’nin seçkin makamını ümmetine bildirmek gayesiyle Hz. Ali’ye hitaben: “Sen bana oranla Harun’un Musa’ya oranla sahip olduğu mevkiye sahipsin; ancak benden sonra peygamber gelmeyecektir” buyurdu.“[8] Böylece peygamberlik dışında sahip olduğu makamlarının tamamının Hz. Ali (a.s)’da da bulunduğunu açıkça gözler önüne sergiledi.
Hz.Ali (a.s) Hz.Peygamber(sav)’in vefatı sırasında otuz üç yaşındaydı. Tüm dini faziletlere sahip olup, sahabe içerisinde her açıdan en seçkin mevkide olmasına ve Hz. Resulullah (sav) ümmete açıkça: “Ben kimin mevlası (efendisi) ise Ali de onun mevlasıdır” [10] ve “Ali benden sonra her mü’min erkeğin ve mü’mine kadının velisidir” [11] buyurmasına rağmen o Hazret’in genç olması ve Peygamber’in savaşlarında kafirlerden bir çoğunu öldürüp, onlardan düşman kazanması bahane edilerek hilafetten kenara itildi. Böylece o Hazret’in eli tüm genel olaylardan kesildiğinde evinin bir köşesine çekilerek özel kişileri eğitmeye başladı. Peygamber’in vefatından sonra 25 yıl üç halifenin hilafet zamanı geçti. Üçüncü halife Hz.Osman öldürüldüğünde halk Hz. Ali’ye (a.s) biat ederek onu hilafete seçti.
Hz. Ali (a.s) dört yıl dokuz ay süren hilafeti müddetinde Hz.Peygamber’in siretine uyup, hilafet’e inkılap ve kıyam ruhu verdi. Toplumda çeşitli ıslahat gişiminde bulundu. Elbette bu ıslahat girişimleri, bir kısım çıkar peşinde koşanların zararına olduğu için sahabeden bazıları, Ümm-ül Mü’minin “Hz.Aişe” “Talha” “Zübeyr” ve “Muaviye” liderliğinde üçüncü halifenin kanını bahane ederek halifeye karşı çıkıp, çeşitli çirkin olaylara sebebiyet verdiler.
O hazret bu fitneleri yatıştırmak için Basra yakınlarında Hz.Aişe, Talha ve Zübeyr ile savaştı ve bu savaş, Cemel savaşı adını aldı. Irak ve Şam sınırlarında Muaviye ile savaştı ve bu savaş da Sıffin savaşı olarak tarihe geçti, bu savaş bir buçuk yıl devam etti. Nehrevan adıyla tanınan muharebesinde de Hariciler ile savaştı.
O hazretin hilafet müddetince gösterdiği çabaların bir çoğu iç kargaşaları giderme yolunda olmuştur. Çok geçmeden Hicretin 40. yılı Ramazan ayının 19. günü Kufe mescidinde, sabah namazında, Hariciler tarafından mübarek başına aldığı kılıç darbesiyle yaralandı ve iki gün sonra da şehit oldu.[12]
Hz. Emir-ül Mü’minin (a.s) tarihin tanıklığına, dost ve düşmanın itiraflarına göre insani değerlerde hiçbir eksikliği olmayıp İslami faziletlerde Peygamberin terbiyesine tam bir örnek idi. Onun şahsiyeti hakkında yapılan konuşmalar, Şia ve Ehl-i Sünnet ve bu konuda bilgi sahibi olanlar tarafından yazılan kitaplar hiç kimse hakkında denilip yazılmamıştır.
Ali (a.s) ilim ve bilgi açısından Hz. Peygamber(sav)’in ashabı arasında en üstünüdür. İlmi açıklamalarıyla özgür kanıtlama ve burhan tarzını ortaya koyduğu gibi, ilahi öğretilerde ve felsefi bahislerde de bulundu. Kur’an’ın lafzını korumak için Arapça dilbilgisi kurallarını icat ettiği gibi Kur’an’ın batınında da konuştu. Hitabet etmekte en becerikli, Araplar içinde (birinci bölümde geçti) şecaatte dillere destan idi. Hz. Peygamber(sav)’in zamanın da ve ondan sonra yaptığı savaşlarda hiçbir zaman paniğe kapılmadı. Defalarca çeşitli olaylar örneğin Uhud, Huneyn, Hayber ve Hendek gibi savaşlarda Peygamberin ashabı ve ordusu paniğe kapılıp titrediler, bazıları da firar ettiler. Fakat Ali (a.s) bunların hiç birinde düşmana sırt çevirmedi. Savaşta ün kazanan yiğitlerle savaştığında hiçbiri kurtulamadı. Bu güce sahip olduğu halde güçsüzlerle savaşmadı. Firar edeni takip etmedi, gece saldırı yapmazdı ve suyu düşmana kesmezdi.
Hayber savaşında hücum edip kalenin kapısını yerinden söküp bir kenara atması tartışılmaz tarihi bir realitedir .[13]
Yine Mekke’nin fethinde Peygamber-i Ekrem(sav) putların kırılmasına emir verdiğinde Ali (a.s), Hz.Peygamberin(sav) isteğiyle, o hazretin omuzlarına ayaklarını koyarak Kabe’nin üzerine çıkıp, oraya dikilen taştan yontulmuş koskocaman Hübel denilen putu yıktı.[14]
Ali (a.s) takva ve ibadette de tek idi. Onun sertliğinden şikayet edenlerin cevabında, Hz.Peygamber; “Onu kınamayın. Çünkü o Allah’a aşıktır.” buyurmuştur.[15]
Sahabe’den olan Ebu Derda, o hazretin kupkuru cesedini Medine hurmalıklarının birinde görünce haber vermek için onun evine gelip Hz. Fatıma’ya “Kocandan taraf başın sağ olsun” dedi. Peygamberimizin kızı “Amcam oğlu ölmemiş, ibadet ederken ilahi korkudan bayılmıştır. Onun bu hali çokça görülmektedir” buyurdu.
Ali’nin (a.s) fakirlere yardım etmesi, emri altında olanlara muhabbet etmesi, çaresizlerin imdadına koşması, cömertliği ve affı hakkında bir çok kıssalar vardır. Eline geleni Allah yolunda fakir ve miskinlere verip kendisi çok zor koşullarda yaşıyordu. Çiftçiliği, fidan dikmeyi, su kuyuları kazmayı ve bayır yerleri yeşillendirmeyi severdi. Fakat bu yolda elde ettiği şeyleri fakirlere vakfederdi. O Hazretin vakıfları “Ali (a.s) sadakaları” adında meşhurdur. Hilafetin sonlarında bunların epeyce (yirmi dört bin dinar) geliri vardı.[16]

________________________________________
[1]- Fusul-ul Mühimme, 2. b. s.14, Harezmi’nin Menakıb kitabı, s.17.
[2]- Zehair-ul Ukba, Kahire b. yıl 1356, s.58. Harezmi’nin Menakıb kitabı, Necef b. yıl 1385 H. s.16-22. Yenabi-ul Mevedde, yedinci baskı, s.68-72.
[3] – Şuarâ: 214
[4]- İrşad-i Şeyh Müfid, Tahran baskısı, 1377 yılı, s.4, Yenabi-ul Mevedde, s.122, Tefsir-i Taberi c. 19 s. 68, Dürr-ül Mensur c. 5 s. 97
[5]- Fusul-ul Mühimme, s.28-30. Tezkiret-ül Havass, Necef baskısı, 1383 H. yılı, s.34. Yenabi-ul Mevedde, s.105. Menakıb-ı Harezmi, s.73-74.
[6]- Fusul-ul Mühimme, s.34.
[7]- Fusul-ul Mühimme, s.20. Tezkiret-ul Havass, s.20-24. Yenabi-ul Mevedde, s.63-65.
[8]- Tezkiret-ul Havass, s.1. Fusul-ul Mühimme, s.21. Menakıb-ı Harezmi, s.74.
[9]- Muhammed b. Şehraşub’un “Menakıb-ı Al-i Ebu Talib” kitabı, Kum baskısı, c.3, s.62 ve 218. Gayet-ul Meram, s.539. Yenabi-ul Mevedde, s.104.
[10] – Müsned-i Ahmet bin Hanbel 606, 906, 915, 1343, 2903, 17749, 18497, Sahih-i Tirmizi 2646, Sünen-i İbn-i Mace 113, 118 numaralı hadisler vs.
[11] – Müsned-i Ahmet 2903, 1908, 21934, 211883, 21889 numaralı hadisleri vs.
[12]- Menakıb-ı A-li Ebu Talib, c.3, s.312. Fusul-ul Mühimme, s.113-123. Tezkiret-ul Havass, s.172-183.
[13]- Tezkiret-ul Havass, s.27.
[14]- Tezkiret-ul Havass, s.27. Menakıb-ı Harezmi s.71
[15]- Menakıb-ı Al-i Ebu Talib, c.3 s.221. Menakıb-ı Harezmi, s.92.
[16]- Nehc-ül Belağa, üçüncü bölüm, 24. mektup.

Yorumlar

Bu Yazıya 0 Yorum Yapılmış

Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yap

Namaz Vakitleri
Arşiv